ലൂക്കാ 15
ചുങ്കക്കാരും പാപികളുമെല്ലാം അവന്റെ വാക്കുകള് കേള്ക്കാന് അടുത്തുവന്നുകൊണ്ടിരുന്നു.
ഫരിസേയരും നിയമജ്ഞരും പിറുപിറുത്തു: ഇവന് പാപികളെ സ്വീകരിക്കുകയും അവരോടുകൂടെ ഭക്ഷണം കഴിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു.
അവന് അവരോട് ഈ ഉപമ പറഞ്ഞു:
നിങ്ങളിലാരാണ്, തനിക്കു നൂറ് ആടുകള് ഉണ്ടായിരിക്കേ അവയില് ഒന്നു നഷ്ടപ്പെട്ടാല് തൊ ണ്ണൂറ്റൊന്പതിനെയും മരുഭൂമിയില് വിട്ടിട്ട്, നഷ്ടപ്പെട്ടതിനെ കണ്ടുകിട്ടുവോളം തേടിപ്പോകാത്തത്?
കണ്ടുകിട്ടുമ്പോള് സന്തോഷിച്ച് അതിനെ തോളിലേറ്റുന്നു.
വീട്ടില് എത്തുമ്പോള് അവന് കൂട്ടുകാരെയും അയല്വാസികളെയും വിളിച്ചുകൂട്ടിപ്പറയും: നിങ്ങള് എന്നോടുകൂടെ സന്തോഷിക്കുവിന്. എന്റെ നഷ്ടപ്പെട്ട ആടിനെ കണ്ടുകിട്ടിയിരിക്കുന്നു.
അതുപോലെ തന്നെ, അനുതാപം ആവശ്യമില്ലാത്ത തൊണ്ണൂറ്റൊന്പതു നീതിമാന്മാരെക്കുറിച്ച് എന്നതിനെക്കാള് അനുതപിക്കുന്ന ഒരു പാപിയെക്കുറിച്ച് സ്വര്ഗത്തില് കൂടുതല് സന്തോഷമുണ്ടാകും എന്ന് ഞാന് നിങ്ങളോടു പറയുന്നു.
ഏതു സ്ത്രീയാണ്, തനിക്കു പത്തു നാണയം ഉണ്ടായിരിക്കേ, അതില് ഒന്നു നഷ്ടപ്പെട്ടാല് വിളക്കുകൊളുത്തി വീട് അടിച്ചുവാരി, അത് കണ്ടുകിട്ടുവോളം ഉത്സാഹത്തോടെ അന്വേഷിക്കാത്തത്?
കണ്ടുകിട്ടുമ്പോള് അവള് കൂട്ടുകാരെയും അയല്വാസികളെയും വിളിച്ചുകൂട്ടിപ്പറയും: എന്നോടുകൂടെ സന്തോഷിക്കുവിന്. എന്റെ നഷ്ടപ്പെട്ട നാണയം വീണ്ടുകിട്ടിയിരിക്കുന്നു.
അതുപോലെതന്നെ, അനുതപിക്കുന്ന ഒരു പാപിയെക്കുറിച്ച് ദൈവത്തിന്റെ ദൂതന്മാരുടെ മുമ്പില് സന്തോഷമുണ്ടാകും എന്ന് ഞാന് നിങ്ങളോടു പറയുന്നു.
അവന് പറഞ്ഞു: ഒരു മനുഷ്യനു രണ്ടു പുത്രന്മാരുണ്ടായിരുന്നു.
ഇളയ വന് പിതാവിനോടു പറഞ്ഞു: പിതാവേ, സ്വത്തില് എന്റെ ഓഹരി എനിക്കു തരിക. അവന് സ്വത്ത് അവര്ക്കായി ഭാഗിച്ചു.
ഏറെ താമസിയാതെ, ഇളയമകന് എല്ലാംശേഖരിച്ചുകൊണ്ടു ദൂരദേശത്തേക്കു പോയി, അവിടെ ധൂര്ത്തനായി ജീവിച്ച്, സ്വത്തു നശിപ്പിച്ചുകളഞ്ഞു.
അവന് എല്ലാം ചെലവഴിച്ചു കഴിഞ്ഞപ്പോള് ആ ദേശത്ത് ഒരു കഠിനക്ഷാമം ഉണ്ടാവുകയും അവന് ഞെരുക്കത്തിലാവുകയും ചെയ്തു.
അവന് , ആ ദേശത്തെ ഒരു പൗരന്റെ അടുത്ത് അഭയംതേടി. അയാള് അവനെ പന്നികളെ മേയിക്കാന് വയലിലേക്കയച്ചു.
പന്നി തിന്നിരുന്നതവിടെങ്കിലുംകൊണ്ടു വയറു നിറയ്ക്കാന് അവന് ആശിച്ചു. പക്ഷേ, ആരും അവനു കൊടുത്തില്ല.
അപ്പോള് അവനു സുബോധമുണ്ടായി. അവന് പറഞ്ഞു: എന്റെ പിതാവിന്റെ എത്രയോ ദാസന്മാര് സുഭിക്ഷമായി ഭക്ഷണം കഴിക്കുന്നു! ഞാനോ ഇവിടെ വിശന്നു മരിക്കുന്നു!
ഞാന് എഴുന്നേറ്റ് എന്റെ പിതാവിന്റെ അടുത്തേക്കു പോകും. ഞാന് അവനോടു പറയും: പിതാവേ, സ്വര്ഗത്തിനെതിരായും നിന്റെ മുമ്പിലും ഞാന് പാപം ചെയ്തു.
നിന്റെ പുത്രന് എന്നു വിളിക്കപ്പെടാന് ഞാന് ഇനി യോഗ്യനല്ല. നിന്റെ ദാസരില് ഒരുവനായി എന്നെ സ്വീകരിക്കണമേ.
അവന് എഴുന്നേറ്റ്, പിതാവിന്റെ അടുത്തേക്കു ചെന്നു. ദൂരെ വച്ചുതന്നെ പിതാവ് അവനെ കണ്ടു. അവന് മനസ്സലിഞ്ഞ് ഓടിച്ചെന്ന് അവനെ കെട്ടിപ്പിടിച്ചു ചുംബിച്ചു.
മകന് പറഞ്ഞു: പിതാവേ, സ്വര്ഗത്തിനെതിരായും നിന്റെ മുമ്പി ലും ഞാന് പാപം ചെയ്തു. നിന്റെ പുത്രന് എന്നു വിളിക്കപ്പെടാന് ഞാന് ഇനി യോഗ്യനല്ല.
പിതാവാകട്ടെ, തന്റെ ദാ സരോടു പറഞ്ഞു: ഉടനെ മേല്ത്തരം വ സ്ത്രം കൊണ്ടുവന്ന് ഇവനെ ധരിപ്പിക്കുവിന്. ഇവന്റെ കൈയില് മോതിരവും കാലില് ചെരിപ്പും അണിയിക്കുവിന്.
കൊഴുത്ത കാളക്കുട്ടിയെ കൊണ്ടുവന്നു കൊല്ലുവിന്. നമുക്കു ഭക്ഷിച്ച് ആഹ്ലാദിക്കാം.
എന്റെ ഈ മകന് മൃതനായിരുന്നു; അവന് ഇതാ, വീണ്ടും ജീവിക്കുന്നു. അവന് നഷ്ടപ്പെട്ടിരുന്നു; ഇപ്പോള് വീണ്ടുകിട്ടിയിരിക്കുന്നു. അവര് ആഹ്ലാദിക്കാന് തുടങ്ങി.
അവന്റെ മൂത്തമകന് വയലിലായിരുന്നു. അവന് തിരിച്ചു വരുമ്പോള് വീടി നടുത്തുവച്ച് സംഗീതത്തിന്റെയും നൃത്തത്തിന്റെയും ശബ്ദം കേട്ടു.
അവന് ഒരു വേലക്കാരനെ വിളിച്ച് കാര്യം തിരക്കി.
വേലക്കാരന് പറഞ്ഞു: നിന്റെ സഹോദരന് തിരിച്ചുവന്നിരിക്കുന്നു. അവനെ സ സുഖം തിരിച്ചുകിട്ടിയതുകൊണ്ട് നിന്റെ പിതാവ് കൊഴുത്ത കാളക്കുട്ടിയെ കൊന്നിരിക്കുന്നു.
അവന് കോപിച്ച് അകത്തു കയറാന് വിസമ്മതിച്ചു. പിതാവു പുറത്തുവന്ന് അവനോടു സാന്ത്വനങ്ങള് പറഞ്ഞു.
എന്നാല്, അവന് പിതാവിനോടു പറഞ്ഞു: നോക്കൂ, എത്ര വര്ഷമായി ഞാന് നിനക്കു ദാസ്യവേലചെയ്യുന്നു. ഒരിക്കലും നിന്റെ കല്പന ഞാന് ലംഘിച്ചിട്ടില്ല. എങ്കിലും, എന്റെ കൂട്ടുകാരോടൊത്ത് ആഹ്ലാദിക്കാന് ഒരു ആട്ടിന്കുട്ടിയെപ്പോലും നീ എനിക്കു തന്നില്ല.
എന്നാല്, വേശ്യകളോടു കൂട്ടുചേര്ന്ന്, നിന്റെ സ്വത്തെല്ലാം ധൂര്ത്തടിച്ചനിന്റെ ഈ മകന് തിരിച്ചുവന്നപ്പോള് അവനുവേണ്ടി നീ കൊഴുത്ത കാളയെ കൊന്നിരിക്കുന്നു.
അപ്പോള് പിതാവു പറഞ്ഞു: മകനേ, നീ എപ്പോഴും എന്നോടുകൂടെ ഉണ്ടല്ലോ. എനിക്കുള്ളതെല്ലാം നിന്േറതാണ്.
ഇപ്പോള് നമ്മള് ആ നന്ദിക്കുകയും ആഹ്ലാദിക്കുകയും വേണം. എന്തെന്നാല്, നിന്റെ ഈ സഹോദരന്മൃതനായിരുന്നു; അവനിപ്പോള് ജീവിക്കുന്നു. നഷ്ടപ്പെട്ടിരുന്നു; ഇപ്പോള് കണ്ടുകിട്ടിയിരിക്കുന്നു.